٦بهمن ٨٧

ع.چلیاوی

برای چندمین بار مسئولان محیط زیست اعلام کردند که به علت آلودگی هوای تهران پنج سال از طول عمر اهالی تهران کم می‌شود. هر بار کسی وقعی نمی‌نهاد، ولی این بار سرانجام گوش شنوائی برای شعارهای این محیط زیستی‌ها پیدا شد. کلاغهای تهرانی شنیدند و دسته جمعی از تهران فرار کردند. تهران ِ بی کلاغ خیالش راحت باشد که دیگر در اینجا چیزی «یک کلاغ چهل کلاغ» نمی‌شود.

اما می‌گویند عمر کلاغها چهارصد سال است؛ بی گمان تشویش آنها برای کاهش پنج سال از طول عمرشان کمی به نظر وسواسی می‌رسد، شاید جایی کاری داشته‌اند که رفته‌اند و عنقریب باز می‌گردند.

در هر حال نکند کسی هوای تقلید از کلاغ سیاه به سرش افتد که راه رفتن خودش هم یادش برود . «عُنصری» هشدار می‌دهد:

هر که را رهبری کلاغ کند                  بی گمان دل به دخمه[١] داغ کند

ما که نمی‌توانیم اختیارمان را به دست کلاغها بدهیم، نشنیدید می گویند «کلاغ روده‌اش در آمده بود می‌گفت جراحم»؟ اونها خیلی هم بی جا کرده‌اند این همه عمر از خدا می‌گیرند اونوقت حاضر نیستند فقط پنج سالشو در راه پیشرفت و ترقی و توسعه صنایع اتومبیل سازی کشور هزینه کنند، آخه پنج سال عمر ِ‌این موجود ِ، دور از جون شما، بی خاصیت که فقط بلده قار قار کنه، در مقابل این همه توسعه پایدار و ناپایدار و برنامه‌های دراز مدت و میان مدت و کوتاه مدت چه ارزشی داره؟

به درک که رفتند، اصلاً برن که برنگردن. هم نوع های خود ما همین طور کرور کرور از اطراف به پایتخت مِهاجرت می‌کنند و خیلی زود جای اونا را پر می‌کنند. به جای قار قار اونها هم ما خودمون صدای آژیر دزدگیر ماشینهامونو داریم که خیلی هم شیکترند، تازه شبها هم کار می‌کنند که کلاغها عمراً نمی‌کردند. پشت بومهامون هم که کم کم به تنهائی عادت می‌کنند، اگر هم نکردند که کاری نداره، خدا داده پول نفت، یک ردیف به بودجه اضافه می‌کنیم و میریم هر چند تا دلمون بخواهد از چین کلاغ ارزون وارد می‌کنیم و ول می‌دیم رو پشت بوم‌ها. چی خیال کردند، همینمون مونده بود که دیگه کلاغا بخواهند برای ما طاقچه بالا بزارند! واقعاً که. کسی که به ما ...بود، کلاغهِ ...دریده بود.