خودروئی در اتوبان بعثت با یک عابر برخورد کرده و در دل شب گریخته است و تا صبح ده‌ها خودروی دیگر از روی عابر که معلوم نیست تا کی زنده بوده عبور کرده و جسد او را متلاشی می‌کنند.ساعت ٦ صبح که پلیس به محل می‌رسد شناسائی جسد را، که تنها قطعاتی از انگشتان پای وی مشخص بوده است، حتی تا حد تشخیص جنسیت ناممکن می‌بیند و جسد را برای تشخیص به آزمایشگاه ژنتیک انتقال می‌دهند. حادثه در ٣٠ مهر اتفاق افتاد و یادم هست که خبرنگار حوادث همشهری که از این واقعه تعجب کرده بود تیتر خبر خود را چنین انتخاب می‌کند:یک حادثه باورنکردنی؛ یا چیزی در همین مضمون. من از تعجب او تعجب کردم.

........................................................

……………………………………………………..

به مهدی گفته بودم : این ماشینا چرا اونجا ایستادن؟ اون جواب داده بود: تو مگه نمیدونی، این‌جا ماشینا ده متر مونده به خط عابر پیاده توقف می‌کنند؛ واقعاً تعجب کرده بودم، آخه ده متر خیلیه.

.......................................................

پیش خودم گفتم :می‌بینی توی این فاصله‌ها یه حکمت‌هائی خوابیده؟ بیخودی نیست که اونا...

......................................................

……………………………………………………

ولی آخه ده مترم واقعاً خیلی زیاده.